BİR ANNE, BİR DOST, ÖRNEK BİR ÖĞRETMENE VEDA AYŞEGÜL HOCANIN ARDINDAN

Yayınlanma : 20 Kasım 2026 12:37

​Yıllar ne kadar çabuk geçiyor. Dün dediğimiz şeyler hafızamızın en ücra köşesinde saklı dururken, bir an geliyor bazen mutlu bazen hüzünlü bir anıya dönüşüyor.

​Ayşegül Gönültaş’ı 2012 yılında Aşkale Lisesine müdür olarak atandığım o günlerde tanıdım. İlk karşılaşmamızdaki; o panik, endişeli heyecanlı hali dün gibi gözlerimin önünde. Dünyaya getirdiği minik bebeği için duyduğu kaygı, bir annenin yüreğindeki o saf merhametin en masum haliydi. Doğum izni bitmiş, Erzurum şehir merkezinde yaşamanın zorlukları içerisindeydi. Odama gelip, "Müdürüm, çocuğuma süt iznini nasıl kullanacağım? Burak'ım aç kalır, ağlar; ben dayanamam!" diyerek gözyaşı döken o genç annenin merhameti, aramızdaki dostluğun en sağlam temeli olmuştu.

​Zaman su gibi akıp geçti. Aradan tam 12 koca yıl devrildi. O günkü minik bebek Burak büyüdü, koca bir delikanlı oldu.

 Çalıştığımız kurumlar ayrıldı belki ama iletişimimiz ve kalplerimiz hiç kopmadı. Benim bir kızım vardı,  ikincisi de Ayşegül olmuştu.

​Hayat dolu, cıvıl cıvıl, kıpır kıpırdı. Yaşama tutkusu, işine, eşine, ailesine olan sevgisi ve sadakati bambaşka idi. Bilgiye aç, yeni şeyler üretmeye sevdalı, tükenmeyen enerjisiyle etrafına hep ışık saçardı.

Yaz boyunca müdürü olduğu Aşkale Kandilli Anadolu İMKB Lisesinde bir okul müdürü değil de bir inşaat işçisi gibi gelecek eğitim öğretim yılına okulunu hazırlamak için çalışıyordu. Paspasla yerleri siliyor, sınıfları boyuyor, okulun dış boyası için çalmadık kapı bırakmıyordu. Hocam bu işleri ustalara bırak dediğimizde ben ne güne duruyorum vatanıma milletime canım feda diyerek itiraz ediyordu. Bu çalışmalar esnasında çok büyük bir kaza geçirmiş ölümden ve felç olmaktan kurtulmuşu…

​En azından biz kurtuldu diye seviniyorduk…

Kim derdi ki bu hayat doluluk, bu coşku bir anda sessizliğe bürünecek? Hiç işaret vermeden, aniden, kimseye yük olmamak ister gibi aramızdan kayıp gitti Ayşegül... Bu hal hiç ama hiç ona uymadı. O, gittiği yerde mutlaka varlığını hissettirir, gülüşüyle, enerjisiyle kendisini fark ettirirdi. Ama bu defa öyle olmadı. Kimse fark edemedi, haberimiz bile olamadı. Bir an, bir saniye içinde uçup gitti habersizce...

​Yüreklerimizi yaktı, gözlerimizi yaşa, içimizi tarifsiz bir yasa boğdu.

​Daha üç gün önce konuşmuştuk hastanede... Raporlarını yenileyecekti, astımı vardı, zor nefes alıyordu. "Ne işin var Erzurum’da, sahil şehirlerine git, biraz dinlen" dediğimde, boynunu büküp "Annem, annem... Onu bırakamam, o da Erzurum'dan çıkmıyor. Burak'ımı bekliyorum, üniversiteyi kazanırsa anamı da alıp gideceğim. Çok zorlanıyorum, nefes alamıyorum müdürüm" demişti.

​Ve şimdi... Hem o kıymetli annesini, hem can dostlarını, hem de kendisine baba ocağı bildiği bizleri, tek bir kelime bile edemeden, habersiz bırakıp gitti.

​Ben onun temiz kalbine kefilim, Rabbine olan teslimiyetine şahidim. İnsan olmanın getirdiği o beşerî kusurlarını, affı sonsuz olan Yüce Mevla’m affetsin, örtsün inşallah. Onu cennetinde misafir eylesin; Havva annemize, Hatice annemize, Ayşe annemize ve Efendimizin göz nuru Hz. Fatıma’ya komşu kılsın. Güle güle, güzel yürekli insan. Seni çok özleyeceğiz.

Cuma’nın Feyiz Ve Bereketi İle Kalın Sağlıcakla